Mowa dziecka 3 – letniego

Dziecko rozumie to, co do niego mówimy. Spełnia polecenia, które zawierają znane mu wyrazy. Pytane – podaje swoje imię. Używa zdania kilkuwyrazowego. Mówi chętnie i dużo. Pojawiają się kategorie gramatyczne, ale jest jeszcze sporo błędów („nie mam skarpetków”). Zadaje mnóstwo pytań: „dlaczego woda jest mokra?”, „co nosi ślimak w skorupce?”, „dlaczego świeci słońce?”. Prawidłowo wymawia: samogłoski: a,o,e,u,y,i,ą,ę, spółgłoski:,p,(pi),b,(bi)m,(mi),f,(fi),w,(wi),t,d,n,(ni),l,(li),ś,ź,ć,dź,k,(ki),g,(gi),ch,j,ł. W trudnych wyrazach, w których występują spółgłoski obok siebie, czasem opuszcza je lub zastępuje innymi. Głoski s,z,c,dz – zaczyna wymawiać prawidłowo, choć może jeszcze zamieniać je na: ś,ź,ć,dź (zamiast „stołek” może powiedzieć „śtołek”). Głoski „sz,ż,cz,dż może zastępować ś,ź,ć,dź, a w miejscu „r” pojawi się „l”.
Trzylatek ma już prawidłowo rozwinięty słuch fonematyczny, zwany słuchem mownym. Jest to umiejętność różnicowania i utożsamiania dźwięków mowy (dźwięków danego języka, np. języka polskiego). Ten słuch kształtuje się pod wpływem mowy ludzi, którzy przebywają z dzieckiem. Dziecko słucha tej mowy i uczy się różnicować poszczególne dźwięki.